خیال

2004-12-25T14:07:00.000-08:00

www.khial.blogfa.com

محبوب

2004-12-18T14:08:00.000-08:00

چند سال از آشنا شدنشون می گذره.
بعد از چند ماه محبوب فهمیده بود پسري رو كه هرگز ندیده دوست داره ، می دونست که بارها دل کوچیک و مهربونش برای اون تنگ شده.همیشه وقت غروب و روزای بارونی به یادش می افتاد و آرزو می کرد کاش کنار اون بود.وقت ناراحتی هیچ جا رو امن تر از آغوش اون واسه شکستن بغضش نمی دونست و....،اما
اما غرور کاذبش همیشه مانعی بود برای بیان احساسش._شاید می ترسید،یا به واقعی بودن این احساس شک داشت_.
همیشه به خودش می گفت:من با اون دوستم.دوستش دارم.اما حق ندارم...
زمان می گذشت و یقین محبوب روز به روز بیشتر می شد.
محبوب دیگه اطمینان داشت که اونو دوست داره.
دیگه اونم با اطمینان حس محبوب رو می دونست.خوب می دونست که خدای زنده گی محبوب شده.
اما محبوب می ترسید،نگران بود از اینکه دوست داشته با شه و محبوبش...
می ترسید قلب پا کشو به کسی داده باشه که هیچ وقت ارزششو نمی فهمه.می ترسید اشتباه کرده باشه .
نگران بود از اینکه به محبوبش تحمیل شده باشه.
شاید محبوب...
اما حالا محبوب می ترسه،نگرانه از اینکه لیاقت قلب پاک و احساس زیبای محبوبش رو نداشته باشه.اون آرزو می کنه لایق بشه،
اون می خواد عاشق بشه،عاشق بمونه و در کنار معشوقی که عاشقش هست به آرامش برسه.
اما محبوب خوب می دونه دنیا همیشه اونطوری که می خواد نیست.اون نمی خواد عشق رو گدایی کنه،اون نمی خواد به تو تحمیل بشه.
-------------------------------------------------------------------------
اگه به جای محبوب بودی ؟؟؟
__________________________________________________
تو خوب مثل قناري
تو پاك مثل پرستو
تو مثل چلچله خوبي
تو مثل خورشيدي
كه شرق شب زده را
-غرق نور خواهي كرد
تو مثل معجزه
-در وقت ياس و نوميدي-
ظهور خواهي كرد
پناه سايه ي آسايشي
پناهم ده
درون خلوت امن و اميد راهم ده
"حمید مصدق"

نغمه درد

2004-12-10T14:55:00.000-08:00

در مني و اين همه ز من جدا
با مني و ديده ات به سوي غير
بهر من نمانده راه گفتگو
تو نشسته گرم گفتگوي غير
غرق غم دلم به سينه مي تپد
با تو بي قرار وبي تو بي قرار
واي از ان دمي كه بي خبر ز من
بر كشي رخت خويش از اين ديار
سايه توام به هر كجا كه روي
سر نهاده ام به زير پاي تو
چون تودر جهان نجسته ام هنوز
تا كه بر گزينمش به جاي تو
شادي وغم مني به حيرتم
خواهم از تو در تو پناه آ‌ورم
موج وحشي ام كه بي خبر ز خويش
گشته ام اسير جذبه هاي ماه
گفتي از تو بگسلم دريغ و درد
رشته وفا مگر گسستني است؟
بگسلم ز خويش و از تو نگسلم
عهد عاشقان مگر گسستني است؟
ديدمت شبي به خواب و سر خوشم
وه مگر به خواب ها ببينمت
غنچه نيستي كه مست اشتيياق
خيزم و ز س شاخه هابچينمت
شعله مي كشد به ظلمت شبم
آتش كبود ديدگان تو
ره مبند بلكه ره برم به شوق
در سرا چه غم نهان تو
" فروغ"

محکوم

2004-12-03T04:26:00.000-08:00

حکم من اعدام است
نه!چه می گویم من؟
من به زجر ابدی محکومم
من چنین حکمی را
با همه درد و غمش
در درون پروردم
و دمی بر نزدم
تا مبادا
یک دم
به تو
تحمیل شوم
"خیال"
_____________________________________________
*چند تا از دوستا از من پرسیده بودن که نوشته ی زنده بمان از کیه؟
هر متنی رو که اینجا میذارم از خودمه.در غیراین صورت حتما شاعر یا نویسنده رو معرفی می کنم
ضمنا از لطف همتون ممنونم.
*نویسنده متن زن----مرد کریستسن بوبن هست.

زنده بمان

2004-11-21T23:54:00.000-08:00

مردنم نيست مهم
مردنم را اين چنين مي دانم:
رفتن تو،اما
تو برو
زنده بمان
قولي مي خواهم
از تو و از دل تو
كه فراموش كني
اين من عاصي را.
به دلت آمده ام و تو را اين گونه
به دلم راه دادم
اي همه هستيِ من،
تو برو،باكي نيست!
زنده گي مي گذرد
مردنم نيست مهم.
من كه خوب مي دانم
رفتنت از دل من،
نيست ممكن…
پس ببخشاي مرا...

Searching...

2004-11-18T23:49:00.000-08:00

I was searching for God thousands of lives…
One day in total seclusion and disparity,I whispered:
“God speak to me”,and bird sang,but I did not hear.
So I yelled, “God let me hear you”,
And the thunder rolled across the the sky,but I did not listen.
I looked arround and said: “Godlet me see you”,
And a star shone brightly,but I did not notice.
And then I shouted: “God show me a miracle”,
And a life was born,but I did not apprehend.
So I cried out in despair, “Touch me God let me know that you are here!”
Whereupon
God reached down and touch me,but I brushed the butterfly away and walk on.
So my real search started…
1 day passed
10 day passed
finally after 60 year
I saw him,sometimes far away.I rushed,by the time I would reach there he
had gone further.
It went on and on .But finally I arrived at the door and on the door was a sign "this is the house where God lives"
I became worried for the first time. I became very troubled.Trembling I went up the stairs.
I was just about to knock on the door ,and suddenly in a flash, I saw,
If I knock on the door and God opens the door,Then what?
Then everything is finished,my pilgrimages.my great adventures,my philosophy,my poetry,all the longing of my heart,all is finished,it will be suicide.
Seeing the point, I removed my shoes from my feet because going back down the stairs might creat some noise and from the moment I reached the bottom of step I ran.
I have not looked back.Since then I have been running for thousands of years,I am still searching for God.Although now I know where he lives.
So all I have to do is avoid that place and I can go on searching for him everywhere else.Bit I have to avoid that house.
That house haunts me. I remember it perfectly. If by chance I accidently enter that house,then all is finished.

عدل دنيا

2004-11-12T10:12:00.000-08:00

خنده دارد دنيا
دنياي دني،
پست و كثيف.
عدلِ اين دنيا
مثل آزاديِ دختر همسايه ي ما
در بند است
غل و زنجير به پاي
من و توست،
دم نبايد بزني
كين همه از عدل است.

انتها

2004-11-07T11:51:00.001-08:00

صبح زود بدون هيچ هدفي به بهونه ي خريد روزنامه از خونه اومدم بيرون.تصميم گرفتم به هيچ كس و هيچ چيزي حتي براي يه لحظه هم فكر نكنم.به خيابون اصلي رسيدم،روي بلوكاي سيماني كنار جدول آب وايسادم و مسير جدول رو پيش گرفتم،هنوز هيچ فكري سرا غم نيومده،فقط به فكر حفظ تعادل هستم.
ديگه سايمو جلو پام نميبينم،حتماً هوا ابري شده.مهم نيست،آفتابي يا ابري بودن آسمون نمي تونه آرامشمو به هم بزنه.
مسيرمو ادامه ميدم…
يه قطره بارون روي گونم افتاد،هوا داره باروني مي شه.
باز هم اهمييت نمي دم.
تنها جايي رو كه ميبينم جلوي كتونيِ سفيدم ِ.هيچ صدايي رو نمي شنوم،حتماً توي اين ازدحام سكوت بر قرار نيست،اما من نمي شنوم.
مسيرمو ادامه مي دم…
تعادلم داره از بين ميره،كم كم دارم تلو تلو مي خورم،سرم گيج ميره.
هنوز روي بلوك ها هستم…
صدايي رو مي شنوم،صدايي غريب.بر مي گردم تا دنبال صدا بگردم،كه بين زمين و آسمون صاحب صدا بازومو مي گيره ، تا توي جدول كه حالا پر از آب شده نيفتم.
من:ببخشيد شما؟
او:يه دوست
ـ نخيرم.يه غريبه
ـ يه غريبه نمي تونه دوست باشه؟
ـ نه
ـ مي ياي بقيه مسيرو با هم لبه ي جدول راه بريم؟
ـ نه
ـمن اينور تو اونور،تو يه جهت.باشه؟
ـ نه، نمي خوام.
ـ خوب پس صبر كن حرفمو كه شنيدي،بعد هر دومون لبه ي جدول راه ميريم.اما اين بار با هم نه.تو دو جهت مخالف؟باشه؟
ـ اول سيگارتو خاموش كن.
ـ اذييتت مي كنه؟
- نه، ولي تو آدمي، اوني كه دود مي كنه لوكوموتيوِ.
- ممنون كه منو آدم خطاب كردي.(سيگارشو خاموش مي كنه)
- (ميخندم)شك داري؟
- مممممم
- جالبه
- اسمت چيه؟
- بهت نمي گم.
- خوب نگو اشكال نداره
- …
- چرا ساكتي؟
- با تو حرفي ندارم
- هيچ حرفي؟
- هيچي.
- خوب پس مسيرتو ادامه بده.من هم مسيري رو كه تو قبلاً اومدي پي مي گيرم.
- (دلم نمي خواست بره)آقا…
- بله
- سر كار گذاشتن آدما،درست وقتي كه بعد از مدت ها دارن آرامشو احساس مي كنن،لذت بخشه؟؟؟
- (لبخند مي زنه)
روي دو خط موازي درست در كنار هم به مسيرمون لبه ي جدول پر از آب ادامه مي ديم.
حرف مي زنه،صداشو مي شنوم.گرماي حضورش رو احساس مي كنم،من حالا تنها نيستم.
اونم تنها نيست،من با اونم،دارم به حرفاش گوش مي دم،خوش حاله-چشماش ميخنده-.
ظهر شده،و ما باز به مسيرمون ادامه مي ديم.
حالا منم حرف مي زنم،از خودم مي گم،از حسم،از ترسم.از آينده ي وحشتناك،از فرداي تاريك و...
حر فمو قطع مي كنه.از خودش ميگه،از حسش،از آرامش،از آينده،از فرداي روشن و از انتطار براي رسيدنِ فردا.
در كنارش احساس امنيت مي كنم،حالا دستام توي دستاش ِ.مي خوام صداش كنم اما اسمشو نمي دونم.
ـ آقايِ…
ـ هر چي دوست داري منو صدا كن.
ـ (خجالت مي كشم)دوسي
ـ (مي خنده)
خوبه،منو تو واسه هم ،هم اسميم.درسته دوسيييي؟
ـ آره
ـ هوا داره تاريك مي شه؟نمي ترسي؟
ـ نه
ـ …
(دلم شور ميزنه.ترس تمام وجودمو گرفته.اما نه ترس از تاريكي)
ميگه:چرا سا كتي؟
من:…(داريم به آخر خيابون نزديك مي شيم)
ـ يه حرفي بزن
ـ …
ـ تر سيدي؟
ـ…
ـ ….
ـ…
ـدوسي
ـ(باز هم من سكوت مي كنم)
ـمن تو رو دوست دارم،دوسييييي.
(خيا بون به انتها رسيد ،همينطور وقت من)
او:تو چيزي نمي خواي بگي؟
من:خدا نگهدار
ـ همين؟
ـ …
ـبه اميد ديدار
ـ(اميدي وجود نداشت،مسير تمام شده بود) خدا حافظ
بارون بند اومد،هوا تاريك شد،و باز هم منم و تصوير كتوني هاي سفيدم و سكوت…

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*راستي من هيچ صبحي به بهونه ي خريد روزنامه از خونه بيرون نيومدم و هرگز لبه ي جدول آب از صبح تا شب راه نرفتم.

مردها.............زن ها

2004-10-31T10:00:00.000-08:00

مردها پسر بچه هايي مطيع هستند.همان گونه كه به آن ها آموخته اند زنده گي مي كنند.هنگامي كه زمان ترك مادرهايشان مي رسد ،مي گويند: باشه،ولي من به يك زن نياز دارم.من حق دارم چندين زن،فقط و فقط براي خودم داشته باشم. يك زن براي رختخوابم،يك زن براي سر ميزم، يك زن براي فرزندانم و يك زن براي خودم كه همواره كودك باقي مي مانم.و از ان جايي كه به نظر مرد ها، بهترين راه نگه داشتن يك زن ازدواج كردن است ،ازدواج مي كنند.ازدواج براي مرد ها يك آفت ديگر،يك بيگاري اجباري است، درست مانند كار حقوق بگيري.مردها وقتي ازدواج مي كنند ديگر به زن شان فكر نمي كنند.با يك كامپيوتر كار مي كنند، قفسه اي را تميز مي كنند و...اين راهي است كه آن ها براي كناره گيري از زنده گي پر تلاطم اختيار مي كنند. با ازدواج براي مرد ها چيزي تمام مي شود .براي زن ها برعكس است:با ازدواج چيزي شروع مي شود.زن ها از نوجواني به عمق تنهايي شان مي روند و به قدري مستقيم به سمت اين تنهايي مي روند كه با آن ازدواج مي كنند.تنهايي مي تواند فقدان يا نيرو با شد.زن ها در ازدواج هر دو را كشف مي كنند. اغلب زن ها و فقط زن ها مي خواهند ازدواج كنند. زن ها روياي ازدواج را در عمق وجودشان مي پرورانند، روياي ازدواج را در عمق وجودشان حمل مي كنند و اين امر با عث مي شود كه گاهي خسته شوند و همه چيز را رها كنند: همه چيز را رها مي كنند تا تنها باشند و چه بهتر كه به كل تنها باشند.

خون و جنون

2004-10-29T13:43:00.000-07:00

ـاين شعر حميد مصدق رو خيلي دوست دارم

كسي با سكوتش
مرا تا بيابان بي انتهاي جنون برد
كسي با نگاهش
مرا تا درندشت درياي خون برد
مرا باز گردان
مرا اي به پايان رسيده
آغاز گردان

آغاز

2004-10-25T10:27:00.000-07:00

نميدونم از كجا بايد شروع كرد، از فروردين ماه 81 ،فروردين ماه 82، يا از ارديبهشت ماه 83.اصلاً بايد شروع كرد يا نه ؟؟؟؟ تاريخي براي شروع وجود نداره .
مهم اينه كه آغاز كردم،مهم اينه كه تو منو وادار به آغاز كردي ،تو به من جرات شروع كردن رو دادي.
2 سال برام خيال بودي، -خيالي بودنت رو باور كرده بودم- تو خواستي كه خيال نباشي،هر روز بيشتر از روز قبل حقيقي بودنت رو بهم ثابت كردي. سكوت منو تر جمه كردي ، نگاهمو خوندي ،حرفهايي كه ناشي از باورم بود نپذيرفتي تا اينكه حقيقت درونيمو شنيدي،اون وقت بود كه پذيرفتي.
وقتي من به خيال خودم خالي از غرور شدم،از نطر تو سرشار از غرور بودم.
من با ارزش ترين عنصر وجودم رو، عزيزترين بخش روحم رو به تو دادم، من غرورم رو-كه تو بهتر از من مي شناختي-به تو دادم، شايد از اين بابت روزها ناراحت بودم،اشك ريختم،احساس گناه كردم و … .اما اينو بدون، تو به من ثابت كردي كه اشتباه نكردم،فهموندي كه غرورمو از دست ندادم،بلكه اونو تقديم به تويي كردم كه ارزش اونو داري.غرور من چندين برابر شده،ازت ممنونم.
دوست داشتني، اين تويي كه امروز مالك غرور مني.

آخرزمان

2004-10-21T08:20:00.000-07:00

صدايي براي شنيدن نيست
-لبي براي خنده
-حتي دلي براي تپش
در چنين اوضاعي
هر كسي
در پي قتل خويشتن!
-نه،چنين نيست
هر كسي مي كوشد
تا بماند باقي
اين مهم نيست برايش
كه بماني باقي!
-در زماني اينچنين-
من صدايش كردم
لب من مي خنديد…
دل من
-گوييا نيست ديگر-
آن دل سرد و هميشه ساكن!!!
ـدر چنين پاياني
من به سان هيچكس
مجبور كرده ام
دل خود را به تپش…

(هدیه(سلام به همه

2004-10-18T03:13:00.000-07:00

من از نهايت شب حرف مي زنم

من از نها يت تاريكي

واز نهايت شب حرف مي زنم

اگر به خانه من آمدي

براي من اي مهربان

چراغ بيارو يك دريچه كه از آن

به ازدحام

كوچه خوشبخت بنگرم